“Ik maak mensen blij”

 

Jeltje en Johan over hun eerste jaar bij ScoliX

Jeltje Dijkstra en Johan van der Horst zijn allebei in het najaar van 2017 bij ScoliX begonnen. Jeltje als consultant, Johan als sr. consultant. Ze vertellen graag over hun eerste jaar bij ScoliX. We laten ze samen aan het woord, de ervaringen van een dertiger en een zestiger naast elkaar.

Hoe kwam je bij ScoliX aan tafel?
Jeltje: In  eerdere banen zag ik dat er pas sprake is van ‘de juiste persoon op de juiste plek’ als de opdracht helder is. Het gaat er dus niet alleen om dat er een goed iemand op een goede plek zit, maar óók dat diegene weet wat de opdracht, rol en verantwoordelijkheid is. Mijn gedachten gingen daarom de hr-kant op, tot iemand tegen me zei “Ga eens met ScoliX praten”. En dat heb ik gedaan. Ik ben gewoon het gesprek aangegaan, als verkenning, en dat gesprek met Marcel Bos was snel geregeld. Daarin ging het over toegevoegde waarde en echtheid, dat is ook waar ik van hou. Zeg maar waar het op staat, wees open en eerlijk naar elkaar. Dat is – weet ik inmiddels – ook echt de werkwijze van ScoliX, dat je gaat voor een goed resultaat en niet voor wat het beste uitkomt. Dat betekent eerlijk zijn aan de voorkant én aan de achterkant van het proces. Die eerlijkheid paste bij me, maar ook het type mensen: duidelijk, nuchter, niet opgeklopt, maar gewoon voeten in de klei.

Johan: In april 2017 stopte ik met werken, met als plan nog wat toezicht-werk te doen. ScoliX zat in mijn achterhoofd voor klussen als toezichthouder. Kees Dekker, senior consultant bij ScoliX, spoorde me aan met ze te gaan praten. ScoliX belde me en ik ging er blanco naartoe. Ik vond het een uitermate prettig gesprek met Marcel Bos en Inge Haan. Zelf dacht ik aan af en toe een interessante klus, om zo mijn ervaring hier en daar in te zetten. Maar toen ik naar huis reed dacht ik “Goh, ik vind dat leuke mensen, ik wil me daar wel aan verbinden”. Het waren de intenties waarmee ze aan tafel zaten, de integriteit, de openheid naar mij toe en persoonsgericht. We hebben dus een volgend gesprek gevoerd en dat mondde uit in 3,5 dag werk per week.
Wat ik ook mooi vond, is dat hier gestuurd wordt op kwaliteit en inhoud en niet op geld. Dat is echt heel bijzonder. Geld is niet de intentie waarmee er hier gewerkt wordt en dat geeft een stuk rust. We hebben hier als team een gedeelde verantwoordelijkheid voor de omzet en de opdrachten. Deze manier van werken heeft te maken met het type mensen. Hier kan het. De sector maak niet uit. Wat voor type mens dat is? Gedreven, gemotiveerd om het goede te doen, niet de kantjes eraf lopen, zelfsturend.

En de inwerkperiode, hoe was die? 
Johan: Je komt een organisatie binnen en ik ben in zo’n situatie vooral benieuwd hoe ‘ze’ dat doen. Het is hier gewoon werkenderwijs leren. ScoliX had perfect door waar mijn inwerkbehoeften lagen. Dat ik niet van tevoren een hele stapel door moet nemen, maar dus gewoon al doende. Heel gedoseerd. Op mijn eerste werkdag ging ik met Marcel Bos mee naar een school waar een interimmer via ScoliX ingezet was.
Wat ik in het begin wel lastig vond, maar dat heeft misschien met generatie te maken, was m’n weg vinden in de formats en modellen. Nu is het vanzelfsprekend en duidelijk welk model ik in welke situatie nodig heb. En als ik er niet uitkwam, dan belde ik het Back Office en die gaven binnen 10 seconden het antwoord. Voor die vaste formats moest ik wel een knop omzetten en dat is gelukt. Ik ben het anders gaan labelen. Je hebt er namelijk steun aan, het is een aandachtspuntenlijstje en dan vergeet je niets. Die slag moest ik even maken.

Jeltje: Ik leer door te doen en ik dacht meteen al ‘Dat wordt leuk!’. Heel veel mee op pad met andere consultants en inderdaad al doende leren. Ik kon bij alle aspecten kijken, proeven en met collega’s mee. Of er werk over de schutting wordt gegooid of je in het diepe wordt gegooid? Nee, zeker niet. Er wordt echt afgestemd of je klaar bent en je klaar voelt om iets te gaan doen.

Hoe beschrijf je de cultuur bij ScoliX? 
Jeltje: Wij werken met z’n allen heel professioneel, we presenteren ons zakelijk. Als we bij ScoliX op kantoor zijn, zijn we informeel. We lunchen samen, je haalt een kopje koffie voor elkaar, zit even te geinen of loopt soms op je sokken. Het is gezellig en inhoudelijk gedreven. En binnen deze setting is er betrokkenheid bij elkaars werk en is er veel reflectie op het eigen werk. De organisatie zelf is trouwens ook heel lerend.
Johan: Het is hier ontspannen, maar wel altijd gericht op beter worden. Kwaliteit betekent dat je het altijd weer beter wilt doen. Dat voel ik hier ook. De kwaliteit van de processen, maar ook van jezelf, van je eigen functioneren. En we nemen notie van elkaar, dat is ook belangrijk.

Hoe ervaar je het team?
Jeltje: In mijn eerste jaar heb ik gemerkt dat ik voldoende kan sparren. De collega’s hebben allemaal een eigen invalshoek of expertise. De omvang van het team vind ik heel prettig. In een kleine organisatie ‘vind’ je elkaar gemakkelijk. Je weet waar de ander mee bezig is en daardoor kun je op dossiers met elkaar meedenken. Je ziet elkaar veel hier op kantoor. Het is snel schakelen, maar er is ook voldoende vrijheid. Dit is een fijne plek om te zijn en om te werken, maar er is ook ruimte om daarbuiten je eigen tijd in te plannen om te schrijven.

Johan: Ik werk regelmatig thuis, maar ik zorg er wel voor dat ik minstens een keer in de week op het ScoliX-kantoor ben. Dat vind ik prettig en daar heb ik dan ook zin in. Ik vind hier collegialiteit, uitwisseling, ‘hoe zou jij dat aanpakken?’, even sparren over het werk. De verbinding tussen consultants en back office werkt ook fijn. Iedereen weet waar je mee bezig bent, dat werkt hartstikke snel en plezierig. En er is ook echt het gevoel dat je met elkaar voor hetzelfde bezig bent.

Er wordt gespard en afgestemd. Is daar nog een verschil in, hoe een senior en junior dat aanpakken?
Johan: Ik zie dat verschil niet zo, want als het gaat om de professionele aanpak van ScoliX in werving & selectie, ben ik net zo junior als een jong iemand. Je leert en ontwikkelt je hier werkenderwijs.

Jeltje: Ja, ik ervaar dat ook zo. Als collega’s kunnen we elkaars kennis en ervaring echt benutten. De een is sterker in het doorprikken van mensen, de ander strategischer, weer een ander ziet dat je – bijvoorbeeld – een stap in het proces dreigt over te slaan. Je vult elkaar aan.

Heb je invloed op de opdrachtverdeling en je eigen ontwikkeling? 
Jeltje: We hebben redelijk vaste afspraken over wie welke opdrachten doet. Momenteel doe ik vooral de werving van directeuren po. Dat was onderwerp van gesprek toen ik kwam solliciteren, dat is in overleg bepaald. Als je je kennis wilt verbreden of juist wilt verdiepen op een onderwerp, dan kun je dat aangeven. Ik wil me ook ontwikkelen in de consultancy en daar krijg ik gelegenheid voor. En je krijgt hier vertrouwen, dat ademt hier ook: vertrouwen, laten gaan. Het is leuk om steeds beter te worden in je vak, steeds beter te kunnen matchen.

Johan: Ja, én om te voorzien wat er gaat gebeuren, om dan hier al iets doen dat daar zijn effect heeft.
Bij de opdrachtenverdeling is de vraag is altijd “Vind je het leuk om…?”. Het is écht bedoeld als vraag, het is geen moeten. ScoliX weet ook waar mijn kracht en belangstelling liggen. Ik ben meer van de hoofdlijnen dan van de details. Wat er gebeurt als je ‘nee’ zegt tegen een opdracht? Dat heb ik een keer gehad. Ik zat gewoon vol en moest aangeven dat ik de klus er niet bij kon hebben. Dan kijkt Inge Haan even nadrukkelijker waar ik mee bezig ben en dan concludeert ze dat het inderdaad niet kan. In ieder geval staat ScoliX altijd open voor overleg. Dat is op meerdere terreinen het geval. Als ik ergens mijn ideeën over heb, dan staat het MT daarvoor open.
Mijn ontwikkelwensen liggen in meer in het type opdracht dat ik krijg. Iets wat ik nog niet eerder gedaan heb, waar ik dan lekker mijn tanden in kan zetten. Een opdracht waarbij ik goed moet nadenken hoe ik het ga aanvliegen en vooral weer ga afhechten. Of aan de slag met bestuursmodellen, daar ben ik nog niet helemaal in thuis. Nieuwe uitdaging in het werk is natuurlijk fijn. Wat ik trouwens leuk vind aan werving & selectie, is dat het een kop en een staart heeft. Sommige trajecten zijn ook ‘lastiger’ en dat vind ik geweldig, om dan toch te proberen dat goed te kneden.

Bij ScoliX wordt hard gewerkt en regelmatig ook in de avonduren. Hoe bevalt dat?
Johan: Er is hier wel duidelijk een scheiding: je hebt allemaal je werk, maar je hebt ook je privéleven. Daar is iedereen van doordrongen. Voor mij is het geen probleem als ik geregeld ’s avonds werk, twee keer in de week een avond niet thuis zijn vind ik geen probleem. Maar dat is voor iedereen anders natuurlijk. Het is een héél enkele keer zo dat ik meer avonden aan de slag ben. En je kunt het ook zelf sturen he? Je maakt tenslotte zelf de planning na overleg met je opdrachtgever. Tegenover deze indeling staat dat ik deze zomer een hele maand in mijn agenda heb geblokkeerd, lekker vrij.
Waar je rekening mee moet houden is dat je in de eerste periode wel veel ’s avonds werkt, omdat je dan inschuift in het schema van anderen. Dan heb je geen invloed op die momenten en dat is anders zodra je zelf trajecten gaat doen.
Weet je wat anders is dan ik had gedacht? Dat ik op de dagen dat ik niet werk, toch ScoliX-werk wil doen. Ik was dat niet van plan, maar het werken met en voor ScoliX zit in mijn lijf. Dus als ik vrij ben, kies ik er voor toch wat ScoliX-dingen te doen. Met uitzondering van de vrijdag, die is altijd vrij. Op zondagavond alvast even wat werk doen? Dat vind ik geen enkel probleem. Het past wel bij mijn werkhouding, maar het was niet de intentie waarmee ik vorig jaar het gesprek in ging. Het komt door het werk en door de collega’s. Dan wordt het enthousiasme aangezwengeld.

Jeltje: Bij het werven en selecteren van directeuren po zijn er vaak afspraken ’s avonds, omdat er bijvoorbeeld een werkende ouder in de commissie zit. Toen ik hier begon dacht ik dat het vast wel mee zou vallen, maar na de eerste weken besefte ik dat het regelmatig avondwerk was. Nu vind ik dat wel lekker trouwens, dan denk ik “Wanneer komen die avondjes weer?”. Want het geeft ook wat reuring, dat vind ik wel leuk. Héél soms zit er zo’n week tussen dat ik vier avonden weg ben. Maar inderdaad, als ik al twee avonden in mijn agenda heb staan, kan ik zelf beslissen of ik nog een derde wil werken. En als het even kan, doe ik dat niet. Hoe het zit met die uren? Als het kan, start ik de volgende dag later. Soms is dat trouwens lastig omdat uit die avonden ook weer werk voortkomt waar ik ’s morgens mee aan de slag wil of moet. Daar staat tegenover dat het onderwijs een lange en rustige zomer heeft.

Leidinggeven
Jeltje: De manier waarop leiding wordt gegeven is er een van vertrouwen, openheid, overleg, verantwoordelijkheid, vrijheid, ruimte. En de behoefte aan sturing en begeleiding varieert ook per situatie. Johan: Prettig, respectvol, wat Jeltje beschreef beaam ik volmondig, ook al ben ik zogezegd de senior. Ik zie het niet als leiding maar meer als een coördinatiepunt. En als je dat niet benut, krijg je ‘chaos’. Zo ervaar ik het en dat bedoel ik niet als een diskwalificatie. Ik denk dat dit een heel goede manier is die past bij de mensen die hier rondlopen. De ScoliX-mensen zijn zelfstandig en iedereen voelt zich gezien. Jeltje: De mensen die hier werken, hebben vaak zelf leiding gegeven en dan werkt het niet als je daar bovenop gaat zitten. En ook dit beaamt Johan volmondig.

Nog meer?
Johan: Ik heb me afgevraagd waarom ik het werk inhoudelijk zo leuk vind, los van de collega’s en de setting. Eigenlijk is het antwoord heel simpel: Ik maak mensen blij. Zowel de kandidaat als de opdrachtgever. Eigenlijk heel basaal, heel simpel, maar wel heel belangrijk. Dat klinkt misschien wat soft, maar volgens mij is het wel gewoon de kern. Dus als mensen nu aan mij vragen ‘Wat doe je?’ dan begin ik daar mee. Dat ik mensen blij maak.
Jeltje: Mijn instap is geweest: als de mensen goed op hun plek zitten, dus blij zijn, dan is de organisatie ook blij. Als de opdracht helder is, je weet wat je te doen staat, dan kunnen mensen er weer voor gaan. En dat vind ik bij ScoliX echt een toegevoegde waarde, dat als je later weer eens op bezoek gaat of nog eens contact hebt, dat het gewoon ánders gaat, béter gaat.